Tot ziens

Mijn bureau is opgeruimd, de laatste mails zijn beantwoord en alle mooie wensen voor een behouden vaart heb ik in ontvangst genomen. Wat ben ik toch een bevoorrecht mens dat er zoveel mensen meeleven met het avontuur dat ik ga beginnen. Sommigen spreken hun zorgen uit dat ik op "middelbare leeftijd" een beetje ga backpacken in den vreemde, immers "dat doe je toch als je van de middelbare school komt?!" anderen vinden het reuze stoer en zijn erg verbaast als ik ja zeg op hun vraag 'vind je man dit wel goed?' of vragen zich af waarom ik dit nu zo graag wil en als ik eerlijk ben, dat vraag ik ik me dat zo nu en dan ook wel af.

Afijn, morgen om 5 uur op en dan maar hopen dat ik niets van belang vergeten ben. Mijn rugzak puilt uit maar is precies 10.5 kilo. Ik heb alvast gegoogled naar Otavalo waar we naar de taalschool gaan. Het is daar nu rond de 13 graden dus het mooie weer dat we vandaag hadden met 23 graden was maar kort om van te genieten.

Ik heb Ganesha in mijn tas (Ganesha is de hindoestaanse opruimer van obstakels.Zijn naam betekent beschermer en veel mensen geloven dat zonder zijn zegen, de obstakels des levens, onneembaar zijn), een beschermtouwtje van een non zit om mijn arm dus wat kan me nog gebeuren

Coosje loopt al twee dagen te stressen (als het er niet meer zijn) en is voortdurend alles kwijt, heeft de boel al 3 keer in en uitgepakt en zit tussendoor piano te spelen om zich te ontspannen. Een kopje thee en een "'t komt wel goed schatje" van de reclame helpt. Het enige waar ik me druk om maak is of ik me morgenochtend niet verslaap, maar gelukkig brengt Maarten ons weg dus dat verslapen zit er vast niet in.

Dag allemaal, ik hou jullie op de hoogte.

Klaar voor vertrek?!

Klaar voor vertrek?!

Tja daar vraag je me wat. Mijn rugzak is vol, er kan echt niets meer bij maar ik vraag me toch af of alles er wel inzit. De afgelopen weken heb ik zitten bedenken wat er zoal in zou moeten. Een slaapzak (want het schijnt -15 graden te kunnen worden daar in het hooggebergte), een muskietennet, een EHBO pakketje, een matje (anders heeft mijn slaapzak geen zin want die moet vastgemaakt aan het matje), een lantaarn die je aan je hoofd kan bevestigen, zakmes, insectenspul, de wereld aan stekkers en oplaadapparaten (want ja voor je telefoon, fototoestel, en e-reader heb je geen "laad alles op" apparaat), een wereldstekker, regencape en natuurlijk ook kleding. Helaas kan er maar 10 kilo mee, want om nu te gaan sjouwenmet meer, nee dat wordt het niet.

De vaccinaties voor de meest enge ziektes zitten al in mijn arm dus dat moet goed zijn. Overigens belde mijn vriendin dat ik deze week zou moeten beginnen met de malaria pillen. Die was ik even vergeten, dus als een haas naar de GGD om ook dat veilig te stellen want ja, je wilt toch wel weer gezond terug komen. Natuurlijk kan ik het niet laten om even te googelen welke middelen daarvoor beschikbaar zijn en ik moet zeggen, daar word je niet vrolijk van. Het aantal bijwerkingen bij sommige pillen is van dien aard dat ik gelijk overweeg om de reis af te zeggen maar dat zou jammer zijn van alle voorpret, dus met een recept voor iets met de minste bijwerkingen (overigens wel de duurste) zal ik volgende week naar de apotheek gaan. En dan maar hopen dat ze dat spul in voorraad hebben.

Op het werk draait de postbode van mijn e-mail overuren. Niet alleen wil iedereen op het laatste moment nog even wat afstemmen, maar wil ik ook alles goed afronden. Vanmiddag kwam ik nog een collega tegen die me de wijze raad gaf dat dat toch niet zou lukken, maar goed, als je nog niet in de "loslaat stand" verkeert dan leg je die wijze raad gewoon in het nog "to do" bakje. Het bakje dat overigens zijn langste tijd heeft gehad want die begint uit zijn voegen te barsten. Gelukkig functioneer ik het beste als er deadlines zijn dus dat komt vast helemaal goed.

Dit weekend ga ik heerlijk genieten van het mooie weer dat er voorspeld is. Na weken van kou, lijkt het voorjaar eindelijk te beginnen. Vandaag waren er nog stortbuien maar zondag schijnt het 19 graden te worden (als je Piet mag geloven). Ik kon het niet laten om tomaten en sla in de kas te zetten en heb grootse plannen om nog heel wat te zaaien, maar nu ik er zo over nadenk kan ik natuurlijk niet verwachten dat er iemand is die zich daar druk om gaat maken als ik in verre oorden vertoef. Alhoewel, mijn kinderen zullen zich hier misschien over ontfermen, want als arme studenten willen zij vast wel eten mee als zij het weekend thuis zijn geweest.

Al met al denk ik dat ik wel aardig klaar ben voor vertrek. Nog even dollars halen voor het geval ik niet kan pinnen, de pincode van mijn credit card wijzigen zodat ik hem kan onthouden, een afspraak maken met de kapper zodat ik niet als een grijze duif terugkom en bedenken wat we zullen eten bij het familieafscheidsfeestje.

Nog twee weken en we vliegen, hoe mooi is dat