De Picos de Europa, die zo’n 30 kilometer van de kust beginnen, bieden de kans om te ontsnappen aan de zomerse hitte en de overvolle stranden. Snel stromende rivieren en ravijnen doorsnijden dit oude kalkmassief, het hoogste van het Cantabrisch gebergte. De pieken zijn door erosie ontstaan en zijn bedekt met eeuwige sneeuw. In 1995 werd dit gebied een nationaal park om de ruim 64.000 ha flora en fauna te beschermen.

Op 1000 meter hoogte strijken we neer op een camping in Fuente Dé, een trekkerscamping waar veel wandelaars komen. De receptie van de camping is boven in een oud huis waar we begroet worden door een langharige grijsaard die over zijn stalen brilletje kijkend ons mas despacio (heel rustig) in het Spaans de gang van zaken uitlegt. We kunnen onze plek zelf uitkiezen want de camping is half leeg. Onder het huis is een klein restaurant waar je op banken van pijnboomhout een glaasje kan drinken en via whatsapp het contact met de familie kan onderhouden.

Als je in de Picos bent, kan het natuurlijk niet anders dan dat je gaat wandelen. Maar ja, dan is het natuurlijk wel wat lastig als je je wandelschoenen vergeten bent. Maar niet getreurd, op onze sandalen moet het ook vast lukken, dus de volgende dag gaan we op pad, slechts een wandeling van een kleine 3 ½ uur. De routes zijn goed aangegeven dus geen probleem.

We starten vol goede moed. Het eerste stuk is beschaduwd en we stijgen licht. Het uitzicht is geweldig, we komen niemand tegen en overal bloeit gele brem, knalblauwe distels (ze lijken bijna niet echt zo'n neonachtige kleur) en een zee van andere bloemen. Na anderhalf uur (af en toe uithijgend want het is toch iets steiler dan we dachten), komen we bij een bord die volgens ons de verkeerde route aangeeft want die gaat recht de berg op en een pad is niet te zien. We besluiten na een kleine discussie om het pad te blijven volgen want zo te zien lopen we gewoon om de vallei heen dus binnenkort komen we vast op de helft en keren we via het dal terug. Nou mooi niet! We lopen en we lopen maar die bocht naar links is in geen velden of wegen te bekennen en na 3 1/2 uur besluiten we dan toch maar om om te draaien want de weg brengt ons steeds verder van de camping af. Afijn, de terugweg was misschien nog wel mooier dan de heenweg (ja, ja we roken de stal) en met voeten vol blaren, pijn in ons rug en knieën komen we vijf uur later weer terug op onze stek. Ja ik weet het, geoefende wandelaars kopen altijd een kaart in plaats van te vertrouwen op bordjes (en het bleek achteraf dat we nog wel tot Sint Juttemis hadden door kunnen lopen want de weg die we gekozen hadden ging overal heen maar niet met een rondje terug), nemen voldoende water mee en gaan zeker niet op sandalen aan een tocht beginnen, maar ach we dachten even een ommetje te maken

Omdat we het zonde vinden om de komende dagen op de camping rond te hangen, kopen we de volgende dag in Potes goede wandelschoenen (de oude zijn toch al 10 jaar oud dus dat moet kunnen), stokken en een fatsoenlijk rugzakje dat niet tegen je rug aan plakt, zodat we de komende dagen kunnen genieten van al het moois hier.

Met de kabelbaan gaan we over de gletsjer naar 1800 meter waar we een geweldig uitzicht hebben op het gletsjerdal en de bovenloop van de rivier Deva. We lopen door de sneeuw naar de berghut "Refugio de Aliva" en de indrukwekkende Horcados Rojos. Als we terug bij de camping zijn horen we dat er een Engelse jongen vermist wordt die even een andere route wilde nemen dan de groep waarmee hij was. We hadden al wel helikopters gehoord maar er nooit bij stil gestaan dat dit de reden zou zijn. Zo zie je maar, het gevaar is er zomaar en zeker in de bergen. Het doet me denken aan de mensen die door de reddingsbrigade binnen werden gesleept toen we zeilden omdat zij de gevaren van het IJsselmeer zwaar onderschat hadden. Ik hoop maar dat alles goed is gekomen.

Ook de volgende dagen verkennen we de bergen. We gaan met de kabelbaan omhoog en lopen via geitenpaadjes weer naar beneden. De Cantabrische bruine beer die hier los rond schijnt te lopen zijn we helaas niet tegen gekomen. We hadden al wel een ontsnappingsplan bedacht:)

Na vijf dagen wandelen zijn we toch weer aan luieren toe dus pakken we ons boeltje weer in en trekken verder.