We vervolgen onze tocht langs de kust met onze groene reisgids in de hand. Volgens deze gids is Viveiro, prachtig bezongen door de schrijver Nicomedes Pastor Diaz (dus dat moet wel wat zijn) in de provincie Galicië, een geweldige havenstad. Als we er doorheen rijden op zoek naar de uitgezochtecamping, zien we een enorme hoeveelheid flats, weinig oude gebouwen (maar dat kan om dat we misschien aan de verkeerde kant van de stad zitten) en een boel drukte. De camping zelf staat afgeladen vol en aan haringen in ons bord hebben we geen behoefte dus trekken we door naar Valdoviño.

Vlak voor de camping kan je een caballo huren, dus ik probeer voorzichtig Maarten hier warm voor te krijgen. Ik verheug me al op een woeste rit door het landschap waar niemand, alleen wij, komen. Maar helaas is hij, net als Coosje toe we de route del muerto bespraken, niet te vermurwen. De camping ispas uitgebreid zodat weeen heel veld voor ons alleen hebben met een geweldig sanitair. Om te skypen en te appen moeten we naar de receptie waar ook een bar is. Heerlijk is het hier.In de zon genieten we van een wijntje ( € 1,20) en een biertje ( € 0,80 ,kleppen we met het thuisfront en sturen foto's naar elkaar. We kopen op de markt twee "drollenvangers" voor onze dames, die overigens heerlijk zitten als het warm is. Misschien hou ik ze gewoon zelf want in Nederland schijnt een hittegolf het land te teisteren.

We beklimmen een berg met een mooi uitzicht op de oude stad en de haven. Wonderlijk genoeg liggen hier nauwelijks boten. Wel zien we heel veel oude mensen, met of zonder rolstoel of met krukken en rollators die op de boulevards rond kuieren of rollen. In dit heerlijke klimaat met prachtige boulevards,waar je heerlijk aan het strand kan zitten of met je blote voeten, ondersteund door krukken, in de zee kan staan zou ik wel oud willen worden.