In één ruk rijden we de kortste weg door Spanje naar Ile d' Oléron, het middelste van de drie schiereilanden aan de westkust van Frankrijk. Over de nieuwe brug komen we het eiland op met een mooi uitzicht op de oude brug en het fort. Als we een rondje fietsen moeten we natuurlijk naar de haven om de vissers in- en uit te zien varen, in de kleurige huisjes van kunstenaars rond te snuffelen en het getij te zien.

De volgende stop is Tours aan de Loire. Hier gaan we eens even de kortstefietstocht maken die er volgens de camping mevrouw is.De fietsen doen het prima, we rijden langs de grotwoningen langs deLoire en genieten al kletsend van de tocht. Daar waar we deLoire over wilde steken bleek alleen een trein te rijden en ook mijn verkorte route door het veld bleekte eindigen inhet niets. De volgende brug konden we gelukkig over en zo waren we na 30 kilometer op de terugweg. De kastelen onderweg hebben we maar niet bekeken want we moesten nog een heel eind. Afijn, eindelijk komen we in Tours waar we dwars door de stad weer een brug moesten zoeken naar de overkant. Maarten scheet zeven kleuren maar mijn ervaringen op de fiets in Lima waren niets bij dit stadstochtje. Gewoon oogkleppen op en doorfietsen dan overleef je het vanzelf. Over de brug naar links waar we helaas op de provinciaalse weg belandde moesten wewederom omrijden. Uiteindelijkkwamen we na 70 kilometer fietsen, met een achterwerk van hout en een band die op de camping lek bleek te zijn weer op ons stekje aan. Dat doen we dus voorlopig niet weer.

In Parijs staanwe op de stadscampingin Maisson-Laffit en rijden wemet de metro naar de stadom te lunchen. De Notre Dam bestaat 800 jaar dus de moeite waard om te bekijken. Bijna waren we vergeten van welk metrostation we 's morgens vertrokken waren, maar gelukkig staat dit op ons kaartje anders zwierven we er nu nog rond op zoek naar onze bus.

De laatste stop is bij Leo in Liempde om de slaapzakken en overig geleend spul terug te brengen. De 14e moeten we weer terug zijn want dan gaan de schroeven uit Leanne haar enkel en deze keer wil ik daar natuurlijk bij zijn. De 18e ga ik weer aan het werk na 16 weken van belevenissen. Wat is de tijd omgevlogen. Het enige wat ik vroeg of laat nog moet doen is de foto's uitzoeken zodat ik later met mijn (klein)kinderen nog eens kan nagenieten.