In dit onherbergzame land is het bijna onmogelijk om zelfstandig de natuur in te trekken. Daarom boekt iedereen de trips bij reisbureautjes die er in elke plaats in grote getale zijn. Alle tochten doen we in kleine groepjes en zo leer je elkaar snel kennen. Tot nu toe treffen we het steeds heel goed. Uit alle delen van de wereld komen we mensen tegen die alleen reizen, als stel of elkaar ontmoeten en daarna samen verder trekken. We delen onze ervaringen, geven tips, zetten elkaar op de foto zodat je bij thuiskomst kan laten zien dat je er echt geweest bent en lachen wat af om elkaars handen en voetentaal. Er worden heel wat mailadressen uitgewisseld en mensen nodigen je spontaan uit om langs te komen mocht je in de toekomst hun land willen bezoeken. Ook het leed delen we samen zoals de kou en alles wat opraakt als er in geen dageneen winkel in de buurt is. Zoals het wc papier dat op is door het vele neussnuitenen, de snacks die we verorberen als blijkt dat er in het hostel geen eten meer is en de zenuwen als de jeep strand. Ja, ja ook dat gebeurde. Eerst raken we in een slip door de sneeuw en kantelen we ternauwernood van de weg af. Vervolgens doen de ruitenwissers het niet en dan zie je niets in de sneeuwstorm en als er een nieuwe zekering wordt ingezet doet opeens niets het meer. Gelukkig blijkt onze alles kunnende chauffeur ook enig verstand van auto's te hebben dus na wat gepruts met koperdraadjes en ander spul kunnen we de tocht weer voortzetten.

Ik geloof dat al deze ontmoetingen, de andere levenswijzen, het met elkaar in gesprek gaan en de bereidheid om dingen te delen en elkaar te helpen me nog het meest treffen.

De contacten zijn meestal maar kort maar al deze reisgenoten maken het tot en belevenis.