In la Paz aangekomen worden we vlak bij het hostel afgezet waar we kunnen douchen voordat de nachtbus vertrekt. De mensen van het reisbureau die als onderaannemers de tocht naar de zoutvlakte voor hun rekening nemen zijn ernstig geïrriteerd. Voor niets is er iemand naar de busterminal gereden om ons op te halen en ze werden pas om 1 uur die middag gebeld om please, please de tocht te regelen. Daarnaast hebben ze nog geen geld gezien dus willen ze eigenlijk niets doen. Tja, daar zit je dan. De nachtbus naar Uyuni vertrekt om half negen en de boel is niet geregeld. Opnieuw worden er kopieën gemaakt van de afspraken waarvan we gelukkig ook een Spaanse versie hebben gekregen en krijgen we onze bus ticket. De reis is 565 km waarvan 180 km op onverharde weg. Je begrijpt dat natuurlijk dat niemand een oog dicht doet. We hobbelen zo dat we de komende jaren geen trilplaatnodig zullen hebben om onze spieren weer in shape te krijgen (of zijn die al weer uit?) en het is ijskoud. De ramen zijn bevroren en gelukkig hebben we geen kunstgebit anders zou die er zeker uit geklapperd zijn. Iedereen heeft zijn schoenen uitgedaan zodat je je voeten omhoog tegen de stoel van degene voor je kan houden anders heb je aan het eind van de rit olifantsvoeten. Van een medereiziger blijken de schoenen verdwenen bij aankomst zodat ze op haar sokken de bus uit moet.

We worden in Uyuni opgevangen door travelagency Sandra, die weer een onderaannemer van de onderaannemer is. Het geld is nog steeds niet binnen maar we mogen uiteindelijk toch met de jeep mee. Dat vind ik nog het meest lastig, de onzekerheid of de afspraken die je gemaakt hebt nu wel of niet worden nagekomen. Want ja anders sta je hier inthe middle of nowhere en moet je maar afwachten hoe je weer terug komt.Afijn, we vertrekken met drie andere reisgenoten, een indiaan uit Ecuador en een jong Frans stel. We bezoeken eerst een treinenkerkhof. Wat een ongelofelijke hoop schroot is dat. En vervolgens gaan we het zoutmeer op. Daar halen we drie Chileense vrouwen op bij een hostel gebouwd van zout. Het is flink proppen in een jeep bedoeld voor zes passagiers, maar we hebben het zo in ieder geval niet koud.

Het zoutmeer is oogverblindend en enorm uitgestrekt. In het eerste gedeelte wordt nog zout gewonnen, het is nat en makkelijk opschepbaar. Rijden we verder dan is al het water verdampt en is het een keiharde witte massa met zeskantige patronen zover het oog reikt. De warme lunch is meegenomen dus als we allemaal uitgestapt zijn en ons vergapen aan die eindeloze vlakte, eten we ondertussenuit de kofferbak. We maken nog wat gekke gezichtsbedrog foto's en rijden dan door naar ons hostel in Coqueza. Dit hostelblijkt geen 2 kamers meer te hebben dus verblijven we met het Franse stel op de enige vrije kamer. Ik kan wel merken dat ik vroeger op school niet erg heb opgelet want ik weet bijna geen woord meer. Alleen Spaanse woorden komen in mijn hoofd op dus ik heb daarvan blijkbaar meer onthouden dan ik dacht.

Het uitzicht op de witte vlakte met flamingo's en aan de andere kant de vulkaan is prachtig. De volgende morgen lopen we naar boven en bekijken de mummies van een heel gezin in de grotten. De lucht is strak blauw en het is hier doodstil. Je hoort niet eens een vogel. Als ik dit schrijf zitten we buiten in de zon. Onze gids is gisteren avond vertrokken om de Indiaan en de Chileense vrouwen terug te brengen want die hadden een eendaagse-tour geboekt. Als het goed is zou hij ons om twaalf uur op komen halen, maar het is al een uur later dus we zijn benieuwd hoe het verder zal gaan, maar ja die onzekerheid hoort er ook bij.