Met de bus rijden we weer terug naar Peru. We lunchen in Copacabana, kopen armbandjes en steken met een bootje het Titicaca meer over. Een vader met zijn twee zoons zijn medepassagiers. Het jongst jongetje lijkt het maar niets te vinden. Uiteindelijk belandt hij naast mij op de bank en zodra we van wal steken grijpt hij mijn knie en houdt deze stevigvasttotdat we de overkant hebben bereikt ondertussen naar ons glurend ofik het wel goed vind. Zijn oudere broer kijkt hem meewarig aan zo van "ben jij nu een vent", maar een gringo-dame is in ieder geval een stuk minder eng dan deze overtocht.

De bus vaart op een platte schuit naar de overkant, een vreemd gezicht al die bussen die overgevaren worden. Om half twee pakken we de bus naar Puno. De Bolivianen worden weer omgewisseld voor Soles en de tijd gaat weer een uur terug.

We hebben al heel wat vervoersmiddelen gehad op onze reis. Naast het schuitje varen in verschillende botenzoals op de Galapagos, bij Paracas maar ook in de kano'sop Rio Napo hebben we gefietst, achterin een laadbak gezeten, in driewieltaxi's en allerlei andere taxi's, in jeeps,de trein,in de vele bussen, met of zonder luxe uitklapbed en niet te vergeten op een muilezel.