Via Biarritz en San Sebastian ben je in een sneltreinvaart in Noord-Spanje. Langs de kust zijn er diverse tunnels zodat je langs, in plaats van over, de Pyreneeën rijdt. Vrienden van ons raadde ons een camping in San Vicente de la Barquera aan, van waaruit je lopend naar het strand kan en waar de bergen van de Picos de Europa vlak bij zijn. Om een uur of drie komen we er aan, lichtelijk geïrriteerd omdat de airco het begeven heeft en we daardoor half gekookt zijn. We hadden ons verheugd op een heerlijk rustige camping waar we ons tegoed zouden doen aan een lekker visje of zeevruchten met een koel glaasje witte wijn. Helaas is het enige waar we op getrakteerd wordeneen heel vaatje haringen van de buurtenten zowat in ons bord. Op zich voor een nachtje zou dat niet erg zijn, maar als het dan ook nog eens landgenoten zijn, je alles letterlijk kan verstaan en de bijna geheel ontklede lichamen voortdurend langs je bord drillen, dan hebben we bij voorbaat genoeg gegeten.

We zijn dan ook de volgende ochtend razend snel weg. Heerlijk zo’n busje. Alleen het dak inklappen en de stoelen binnen zetten zodat je binnen een kwartier alweer op weg kan gaan. Ik begrijp nu ook waarom we de Spanjaarden die we ontmoette in Zuid-Amerika niet konden verstaan. Ze spraken Baskisch, een taal die in de verste verte niet op Spaans lijkt.