Wat mij 10 weken niet is overkomen (een of andere darminfectie na het eten van iets vreemds) dient zich nu in volle hevigheid aan zodra we in het vliegtuig zitten. Met het gevolg dat ik haastig naar de wc strompel, als de lichtjes met “fasten your seatbelts” net beginnen te branden door de vele turbulentie. Gelukkig zitten de dames en heren die ons tijdens de reis bedienen vastgesnoerd in hun stoelen zodat ze er niets van merken als ik snel naar de wc glip. Hoe is het mogelijk!

Ik kan me niet herinneren dat ik iets raars gegeten heb maar ja, daar heb ik nu niets aan. Het verbaast me dat de toeristenbussen in Zuid-Amerika meer ruimte boden dan de stoelen hier bij KLM/Air France waar we met 400 passagiers op elkaar gepropt naar Europa vliegen. In Parijs wachten we drie uur voor onze vlucht naar Amsterdam. We hebben mazzel dat we in Cusco ruim op tijd vertrokken uit ons hostal want ons vliegtuig naar Lima blijkt niet te vliegen maar de aardige baliemeneer kan ons gelukkig nog net inchecken bij een ander vliegtuig zodat we onze aansluitingen in Lima en Parijs niet zullen missen.

Op Schiphol worden we verwelkomd door een familiewelkomscomité inclusief onze dochter die twee weken geleden met een verbrijzelde enkel in het ziekenhuis belandde (de andere dochter zit in Vietnam dus die kon helaas niet komen). Dat was de enige keer dat ik linea recta naar huis wilde. Gelukkig bestaat er skype zodat ik in ieder geval kon zien of alles werkelijk goed met haar ging.

Wat me als eerste opvalt als ik weer voet op Europese bodem heb gezet, is dat alles hier zo enorm georganiseerd en netjes is. Er ligt nergens afval en de auto’s zoeven zeer gedisciplineerd langs elkaar. Geen getoeter, ruime afstand van elkaar en allemaal keurig netjes in het gelid. Het is even acclimatiseren de eerste dagen, vooral het gehaast en de chagrijnige gezichten in de supermarkt bij de kassa. De overvloed die er hier is vindt iedereen de gewoonste zaak van de wereld en ondanks dat ik blij ben weer terug te zijn, denk ik met weemoed aan de Indiginas die we ontmoet hebben, hun manier van leven en het ruige en onherbergzame landschap. Dan is ons vlakke, groene en keurige landschap met onze goed georganiseerde, schone en gehaaste maatschappij toch weer even wennen.