Om zes uur worden we opgepikt en nemen we de trein vanuit Aguas Calientes. Na wat heen en weer gezig-zag, net als de trein naar de duivelsneus een paar weken geleden, stappen we over in een busje naar de volgende vallei. We lopen tussen de bananen-, en sinaasappelbomen, voorbij koffieplanten naar een pad waarop we op weg naar de top slechts een ander gezin met gids tegen komen.
Tijdens het Inca tijdperk zijn veel tempels gebouwd en paden aangelegd in dit gebied. De meeste reizigers kennen de bekende Inca Trail als het enige Incapad, maar er zijn er veel meer paden te vinden waar de Inca's met hun karavaan van lama's over trokken.

Op dit 'alternatieve' pad komen we door een gebied met een tropisch klimaat, met prachtige bloemen waaronder zeker 10 verschillende soorten bromelia's. Eén soort groeit in de bomen met grote rood met gele paradijsbloemen en de begoniaplantjes die bij ons groeien zijn hier enorme struiken.
Het enige nadeel is dat het hier vol zit met muggen en wij hebben geen muggenspul mee. Aan het eind van de dag lijkt het of ik de waterpokken heb en de jeuk is even verschrikkelijk. Als de muggen in plaats van bloed vet zouden zuigen, dan zouden heel wat cosmetische chirurgen een stuk minder omzet draaien

We klimmen 600 meter en ook al is het bewolkt en dus niet zo heet, en stoppen we regelmatig om uit te blazen, dan denk ik soms 'waarom doe ik dit eigenlijk?'. Dat heb ik overigens wel vaker gedacht in de afgelopen weken. Maar net als de vorige keren ben ik, als eindelijk de top is bereikt en ik een heerlijk broodje eet met uitzicht op de Machu Picchu, de ellende zo weer vergeten, net als bij een bevalling.

Omdat het 's nachts veel heeft geregend glijden we zowat de 600 meter naar beneden. Zonder te stoppen halen we het in twee uur en dat is maar goed ook anders missen we de trein en zouden we nog twaalf kilometer terug moeten lopen.