Voordat we met de trein naar Aguas Calientes vertrekken, het dorp aan de voet van de Machu Picchu, beklimmen we de berg tegenover het fort. Dit pad is niet onderhouden, heeft geen beveiligings railing en is angstaanjagend stijl, zodat je als een berggeit naar boven moet klauteren. Coosje houdt het halverwege voor gezien en zit verstijfd tegen de berg gekleefd na een blik naar beneden, dus laat ik mijn truien bij haar achter (het is ondertussen bloedheet) en klim verder. Soms is het lastig het pad te vinden, maar de geitenkeutels wijzen de weg. Halverwege hangen de oude Inca huizen, of beter gezegd wat er van over is over de rotswand heen. Het uitzicht op het stadje en het fort is mooi zo van boven maar echt ontspannen sta ik niet op een smal richeltje.

Als ik boven ben aangeland en me omdraai om terug te gaan, staat er ineens een bok voor de enige weg terug. Nou ben ik niet zo heel bang uitgevallen, maar als het beest met zijn kop omlaag op me afkomt ga ik toch maar heel snel achter een afgebrokkeld restant van een Inca muur staan. De enige andere weg is nog verder omhoog en langs de andere kant van de berg ergens naar beneden, maar dat kost zeker een paar uur en die tijd is er niet want we have a train to catch.
Met een paar schijnbewegingen krijg ik de bokkige bok een stukje naar boven en als een volleerde berggeit sjees ik langs hem.
Gelukkig achtervolgt hij me niet. Al herkauwend kijkt hij me na en ziet er nu een stuk aardiger uit.