De heilige vallei, oftewel Valle Segrado, is een zeer vruchtbare vallei waar de Inca's veel van hun heiligdommen en ceremoniele centra oprichtten. Het landschap is prachtig. De vallei wordt gevoed door vele rivieren die afdalen door aangrenzende valleien en kloven. Ruim drie maanden heerst het regenseizoen en het droge seizoen met veel zon maakt de vallei tot het centrum van landbouw. Niet alleen voor de oude Inca's, maar tot op heden worden er mais en vele graansoorten verbouwd. Een groot deel van de bevolking draagt ceremoniele kleding en spreekt nog steeds de oude taal.

De eerste plaats waar we gaan kijken is het dorpje Pisac, bekend vanwege haar markt en de Inca ruines boven het dorp dat ooit een verdedigings fort was ter bescherming van de vruchtbare vallei. Op het hoogste punt waren de gebouwen van het bestuur en de administratie zodat zij de terras-valleien konden overzien die door een bergkam gescheiden zijn. Je ziet nu ook nog een enorme hoeveelheid gaten in de tegenover liggende rotsen waar de doden werden bijgezet. Onderweg drinken we nog een, door de plaatselijke boer, gebrouwen biertje. Echt lekker is het niet maar ja, een gegeven paard......

In een klein dorpje, ongeveer 20 minuten van Pisac, bezoeken we een project dat is opgezet om de zelfstandigheid van vrouwen in de traditionele gemeenschap te vergroten.
We krijgen een uitgebreide maaltijd van soep, een gekruide aardappel, quinua, verse groenten en natuurlijk thee van verse kruiden. Daarna worden we gekleed in de voor hen gebruikelijke kledij. (Ik moest even terug denken aan jaren geleden toen we met de boot in Volendam lagen. Vanuit de haven, onder het genot van een berenburgje keken we naar Chinezen die zich in een volendammer outfit hezen voor de foto. Maarten en ik vroegen ons nog af waarom een mens dat in zijn hoofd haalt. Afijn 25 jaar later doe ik het ook en natuurlijk moet dat ook op de foto

.
Onze outfit bestaat uit een handgeborduurde rok, een zelf geweven omslagdoek en een soort kleedjeshoofddeksel. Ook in deze vallei heeft elke gemeenschap specifieke hoofdbedekking.
Ik denk dat de rokken speciaal voor bezoekers zoals wij in kingsize uitvoeringzijn gemaakt, want de vrouwen zijn niet groter dan 1.45 en heel tenger. Als we het veld ingaan om de bloemen en planten te plukken die de kleur aan de wol geven, springt zij als een hinde rond vergeleken met onze manier van bewegen. De rokken wiegelen om ons heen en ik voel me een beetje een lampenkap.

Eerst wordt pacha mamma geëerd en daarna laat zij ons zien hoe de wol gekleurd en daarna geweven wordt. Het weven van een omslagdoek kost twee weken! We mogen proberen de wol te spinnen op een soort tol en de draden spannen voor het weven, maar we bakken er niets van. Dus terug komen met een zelfgemaakte poncho zit er niet in. Het vakwerk van deze mensen vraagt jaren lange ervaring waar wij slechts even aan mogen ruiken.
We overnachten in Urubamba in een gerenoveerde haciënda met een tuin vol bloemen en 's avonds eten we naast de open haard.