We wilden graag the deadroad meemaken (je weet wel, die weg naar La Paz waar zoveel voertuigen in het ravijn eindigden), maar toen we hoorden dat dit alleen in een grote groep kon op de fiets en we de groep zagen met bijna allemaal jonge macho boys in strakke Tour de France kleren met motorhelmen op, besloten we om van dit idee af te stappen. Het alternatief was om in een volgauto er achteraan te rijden want wandelen bleek geen optie, maar zo oud zijn we nu ook weer niet, dus we ruilen deze tocht in voor een andere.

's Morgens bezoeken we de maanvallei, een landschap van bizarre rotsformaties, geërodeerde pieken en kronkelige paadjes. Door de wind en regen verandert deze vallei voortdurend. Een fluitist staat boven op een van de pieken en zijn muziek past wonderwel bij het landschap.

In de middag rijden we met twee busjes tot 4800 meter de Chacaltaya op. Deze weg is een goed alternatief voor de route muerte omdat het heel smal is en de afgronden duizeling wekkend. Ik doe maar net of ik mijn foto's zit te bekijken zodat ik het niet hoef te zien. Op deze berg is de hoogst gelegen ski-piste van de wereld, maar geskied wordt er niet. De gletsjer is verijst en de skilift wordt al jaren niet meer onderhouden. De tocht is geweldig. Ik heb geen last meer van hoogteziekte en op 5300 meter kijk ik uit over de Altiplano, het Titicaca meer en de Cordillera Real (koninklijke bergketen) met enorme pieken van boven de 6000 meter. De besneeuwde toppen van de Huayna Potosi met haar 6088 meter kan je haast aanraken. Van de 26 mensen halen slechts een handvol dit eindpunt en ik voel me op de top van de wereld staan. Wat een ervaring.