Vanui Potosi trekken we met de bus verder naar Sucre, de officiele hoofdstad van Bolivia. Het is een mooie koloniale stad met witte gebouwen en kerken, die op de werelderfgoedlijst van de Unesco staat. In 1825 werd in Sucre in het Casa de la Libertad (huis van de vrijheid) de onafhankelijkheid uitgeroepen door de belangrijkste vrijheidsstrijders van Zuid-Amerika, Simon Bolivar en Antonio Jose Sucre. Het klimaat is heerlijk en er zijn leuke bruine cafe's waar je voor een habbekrats kan eten. Net zoals in Potosi waar we met z'n drieeën in een vegetarisch restaurant voor 15 euro, een voorgerecht, een uitgebreid hoofdgerecht en twee flessen wijn soldaat hebben gemaakt. We logeren in Veracruz, een hostel dat door het reisbureau in Arequipa geboekt is. Een vreemde man met een enorme drankneus is de eigenaar. De ontvangst is niet erg vriendelijk, de entree is sjofel en een schurftige papagaai zit ons met valse kraaloogjes te begluren terwijl hij met zijn eten zit te knoeien. De man gaat ons voor naar onze kamer waar in geen eeuwen is gewit want de muur aan het hoofdeinde is pikzwart, de vloer is meer vlek dan groen en het tl licht in de badkamer laat het steeds afweten zodat we in het donker moeten douchen. We krijgen geen ontbijt en als ik op de laatste dag toch het licht in de wc wil aandoen valt al het licht uit, zelfs de lantaarns in de straat. Met onze hoofdlampjes op zoeken we in het donker al onze spullen bij elkaar om op tijd beneden te zijn. Om half zeven worden we opgehaald voor een wandeltocht, maar als we beneden aankomen is de deur gesloten met een hangslot. Coosje roept zich suf "señor, señor!" en rammelt aan alle deuren zonder resultaat. Ik ga op zoek naar een andere uitgang. Het hotel blijkt zeker 30 kamers te hebben, maar wij zijn de enige gasten. De sleutels van alle andere kamers hangen keurig op hun haakjes. We voelen ons net als goudlokje in het gelijknamige sprookje, vastgehouden door een boze tovenaar. Door het getraliede raampje van de voordeur vragen we de chauffeur die ons komt halen om hulp, maar helaas begrijpt hij niets van ons half hysterische geklets. Met je vingers doorvoordeur tralies lijkt het zelfs op het sprookje van Hans en Grietje waar de heks hen vasthoudt om vet te mesten, maar dan zonder ontbijt

. Afijn, uiteindelijk komt de man naar beneden sloffen alsof er niets aan de hand is. Hij doet de deur van het hangslot en grijnst naar ons met zijn gele tandenstompjes. Je wil niet weten hoe snel we er vandoor gingen. Het plan van Coosje om alle lakens aan elkaar te knopen en te ontsnappen via het balkon blijkt gelukkig niet nodig. De wandeltocht maakt alles goed. We lopen ruim 15 kilometer bergafwaarts, genieten van de vergezichten en bewonderen de pre Inca rotstekeningen. We houden er flink de pas in want op het midden van de dag is er een roadblock. Als we er niet op tijd zijn missen we de nachtbus naar la Paz die gereserveerd is.

Ps. Dit verhaal heb ik nu vier keer opgeschreven en steeds begaf het internet het. Ik geloof nu echt dat die enge man verborgen krachten heeft ;)