Vandaag heb ik heel decadent mijn schoenen laten poetsen, die na alle wandelingen wel aan een opknapbeurt toe waren. Overal in de stad klampen schoenenpoetsers je aan en voor vijf Bolivianos, ongeveer 0,50 euro, kan ik het natuurlijk niet laten. Ik voel me de koningin te rijk op de poets-troon met een krantje. De man, die stokoud lijkt voor dit werk, haalt voor ik het in de gaten heb, mijn veters er uit zodat hij overal goed bij kan. Helaas heeft hij niet gezien dat er geen goed uiteinde aan zit. Na vijf minuten blinken de schoenen maar dan moeten ook de veters er nog in. Dit lukt natuurlijk bijna niet en ook al geef ik steeds weer aan dat het goed is zo en dat ik nieuwe veters ga kopen, hij weet van geen ophouden en prutst net zolang met een luciferstokje tot de veters, steeds een stukje korter, er weer inzitten. Het is ondertussen stikdonker en ik voel me steeds ongemakkelijker. Lichtelijk verkleumd en drie kwartier later is de klus geklaard. Mijn schoenen hebben nog nooit zo geglanst. Ik geef de man 20 Bolivianos waar hij me uitgebreid voor bedankt en neem mij voor om nu toch echt nieuwe veters te gaan kopen.

Als we in ons hostal terug zijn is het weer tijd om even bij te kletsen met het thuisfront. Maarten wil eerst niets zeggen maar na enig aandringen hoor ik dat Leanne in het ziekenhuis ligt met een verbrijzelde enkel, net toen ze op weg ging naar huis. En dan wil ik eigenlijk het liefst direct terug. Gelukkig is er skype en ik zie en hoor haar, of althans het bed in het ziekenhuis en het 'kotsbakje' want ze voelt zich hondsberoerd en moet voortdurende overgeven van de morfine.