Van Ecuador tot Noord Chili strekt zicht langs de kust een eindeloze woestijn uit in een onvoorstelbare hoeveelheid kleuren bruin. We bivakkeren in Paracas waar we een boottocht maken naar Islas Ballestas. We varen langs de kust, langs oude visconservenfabrieken en zien de geoglief Candelabro. Een indrukwekkende tekening van een driearmige kandelaar in een zandduin langs de baai. Deze tekening is 128 meter hoog en 78 meter breed. Waarschijnlijk is het zo goed bewaard gebleven dankzij het constante klimaat. Er is in dit gebied nauwelijks neerslag maar wel veel mist, in ieder geval in de morgen maar soms is het de hele dag heiïg zodat je niet ver kan kijken. We varen langs verschillende eilandjes voor de kust en de gids vertelt over de vele vogelsoorten op de eilanden en over de guano (vogelmest) die lange tijd een belangrijk exportproduct was. Je ziet hier en daar nog mensen bovenop de rotsen om de mest eraf te krabben. Veel van deze mest gaat naar Spanje en levert daar behoorlijk wat op. We zien miljoenen vogels op de rotsen en kijken onze ogen uit. De schipper is ervaren want de zee is ruw en hij krijgt het toch voor elkaar om vlak langs de rotsen te varen zonder dat we er op klappen. We zien Humboltpinguins rondwaggelen, gieren, scholeksters, grijze meeuwen en natuurlijk zeeleeuwen. Deze eilandjes worden de Galapagos van Peru genoemd en de rotsformaties zijn inderdaad prachtig evenals de grotten.

We genieten van de zon en de warmte en besluiten nog een paar dagen te blijven. De volgende dag gaan we het natuurreservaat in. Dit is het enige martieme reservaat van Peru en het bestaat uit een schiereiland en een groot stuk kust. Er is hier een begraafplaats van de Cabezas Largas (Lange hoofden) waar 5000 jaar oude botten liggen van een volk dat de schedels van kinderen kunstmatig vervormden tot langwerpige hoofden. We zien ze in een piepklein museum, waar een oude man ons over de schedels verteld. Hij doet er lang over en als we het gastenboek tekenen zien we dat we dit jaar de eerste bezoekers zijn. Het museum is 6 dagen per week open van 10.00 - 17.00 uur. Dat lijkt met het ergst, 6 dagen per week op je werk te moeten zijn terwijl er niets te doen is.

In het hostel waar we overnachten zien we het ook, alhoewel in mindere mate. Daar werken zeker 12 mensen en allemaal werken ze zeker 12 uur per dag of meer, maar de helft van de tijd lijken ze rond te hangen. Af en toe wordt er wat geverfd, 3x per dag wordt het zand aangeharkt en sommige maken een praatje met de gasten of kijken met z´n tweeën hoe de 3e een bord in de grond zet. Het is even wat drukker als er een bus aankomt of vertrekt maar verder........

We hebben nu al 4 keer een bus bij deze maatschappij geboekt maar onze gegevens zijn nog steeds niet uit het systeem te halen, ook al boek je het op hetzelfde adres. Maar ach, zo heb je als werknemer wel wat te doen.

De laatste dag luieren we wat in onze hangmat. Het sandboarden slaan we over evenals een rondvlucht om de Nasca lijnen te bekijken. Dit zijn enorme figuren in de woestijnvan planten, dieren en figuren bestaan al sinds de 8e eeuw. De afmetingen van de tekeningen variëren van 15 tot 300 meter dus je kan ze alleen uit de lucht goed zien maar dat lijkt ons een slecht idee wat er schijnt onlangs zo´n vliegtuigje neergestort te zijn. Buiten dat, de figuren zijn ook op de paden van het hostel te vinden dus zo kunnen we ze ook bewonderen.