20 en 21 mei

Vulkaan Tugurahua ligt op 5016 meter en is een actieve vulkaan die regelmatig van zich laat horen. Met de taxi zijn we een heel stuk omhooggereden. Het was nog 1 ½ uur lopen naar de top maar aangezien we halverwege al in de wolken liepen en we slechts 4 uur de tijd hadden om voor donker terug te lopen gingen we direct terug. Op ons gemakje zijn we wandelden we naar beneden met mooie uitzichten op een pad dwars door tomates de arbolgaarden (dit zijn bomen die vruchten dragen die op tomaten lijken) maisvelden, kool en allerlei andere onbekende gewassen. Beneden liepen we verkeerd en kwamen daardoor uit op de autoweg. Gelukkig bij een bushalte waar net een bus naar Baños vertrok dus dat was mazzel omdat het teruglopen meer tijd nam dan we dachten. We hebben toch weer wat last van de hoogte, net als gisteren toen we 654 treden naar boven zijn gelopen om het beeld van Maria en het uitzicht op Baños te bewonderen. Bijzonder is dat 1/5 van de stad bestaat uit een begraafplaats of beter gezegd een begraafstadje in de stad. Hier loopt zelfs een hoofdstraat en er zijn verschillende kistenflats met vele verdiepingen. Ik denk dat alle families van de stad hier begraven liggen want het is hier niet groot en het dorp lijkt niet oud. De oudste kerk is van 1926. Misschien dat men dacht dat de lava van de vulkaan in het dal zou komen bij een uitbarsting maar dat was niet het geval. De grootste uitbarsting sinds jaren was in 2009 en de lavastromen van toen kan je nog goed zien. s\'Avonds hebben we getoost op de verjaardag van Coosje met wel 2 glazen wijn waar we prompt van in een deuk lagen. Misschien omdat het weken geleden was dat we wijn gedronken hadden omdat het hier niet te betalen is, of omdat er meer alcohol inzat dan we gewend waren, in ieder geval hadden we een hoop plezier. De volgende dag zijn we gaan mountainbiken langs de cascaden. Een tocht down hill van ruim 2 uur. Casada del Diablo was indrukwekkend en erg nat. Door een rotsgang, waar je op je knieen door moest kon je achter de waterval komen. Wat een oorverdovend lawaai maakt zo´n waterval. Via een hangbrug konden we naar de tegenoverliggende berg zodat we de waterval in volle glorie konden zien. Ondertussen was het begonnen te plenzen. Mijn regenjas, die al jaren oud is heeft het nu echt begeven want ik was tot mijn onderbroek nat en steenkoud. Bij het beginpunt van de wandeling waar we de fiets hadden geparkeerd, werden we opgepikt door een truck waar we met fiets en al in konden. De kunst was wel om op de laadbak te klimmen en er later weer uit te springen. Aangezien de chauffeur dit keer niet zo galant was en ik als eerste sprong en achter de klep bleef haken heb ik nu een blauwe hand maar het was de tocht waard.

Als we de volgende dag verder trekken is het stralend weer en zien we de Tungurahua eindelijk liggen met sneeuw op de top en een kleine rookpluim