15 - 18 mei

Via Quito rijden we met de nachtbus naar Coca, een rit van 9 uur. Slapen lukt niet goed want de stoelen kunnen maar een klein beetje in de “hangstand”. Om 5.30 komen we aan. Het heeft gedurende de rit gestortregent met het gevolg dat onze rugzakken die onder in de bus liggen doorweekt zijn. Gelukkig hebben we de telefoon en e-reader in onze dagrugzak anders was het afgelopen geweest met lezen en whatsappen met het thuisfront. We ontbijten in het dorp met rijst en vlees. De rauwe groenten kan je niet eten want deze zijn niet zodanig gewassen dat ons spijsverteringsstelsel er tegen kan. De markt is al open. Er staan allemaal visverkopers en verderop wordt de vis of kip ingepakt in bladeren geroosterd. Een plaatselijke delicatesse is geroosterde wormen. Er worden er 3 aan een houtje geregen, net zoals wij de gamba´s roosteren en dan smullen maar. Degene die het geprobeerd hebben zeggen dat het naar kip smaakt, maar dat wordt gezegd van alle vreemde lekkernijen zoals cuy (cavia) en slang dus ik zal het toch echt een keer zelf moeten proeven.

Met een soort kanoboot gaan we de Rio Napo op, de grootste rivier van Ecuador. Vreemd is het om vanuit een hagelwit zonovergroten strand de volgende dag in een druipende modderpoel te belanden. De rivier stroomt hard en je ziet het oerwoud aan alle kanten. Ploteling gaan we een zijstroom in die mij helemaal niet was opgevallen. Er heerst een vreemd soort stilte met het constante geluid van insekten. ´s middags maken we met een Indiaanse gids (Jaime) een tocht door de jungle. Het is ongelofelijk hoeveel deze man weet. Aan de geluiden hoort hij welke aap, insekt of vogel het is. Hij vertelt over de vele medicinale sappen van bomen en planten en waar ze voor gebruikt worden. Hij krijgt je zover om je hand in een mierennest te steken en vervolgens met deze mieren je handen te wassen. Het ruikt lekker en het is desinfecterend. We steken onze handen in andere nesten en het lijkt of je vastgepakt wordt door een hele batterij “nietjesuithaalapparaten”. Ook sommige bloemen lijken te bijten als je ze op je hand houdt. Er zijn vreemdsoortige paddenstoelen en allerlei soorten bloemen terwijl we lopen dooreen bijna ondoordringbare muur van groen waarin Jaime met zijn machete de obstakels weghakt. We eten om 19.00 uur en een uur later liggen we uitgevloerd onder ons muskietennet na ruim 36 uurreizen.

Het ontbijt is elke dag om half zeven, een half uur na zonsopgang als de vogels en apen weer tot leven komen.Om 8 uur start onze les. Onze professora is met ons meegereist vanuit Quito en als zij in de buurt is wordt er natuurlijk alleen Spaans gesproken, of althans dat trachten we nog steeds te doen. De woorden blijven nog niet allemaal hangen maar als er niet te snel wordt gesproken verstaan we veel. We hebben met z´n drieeën een lodge en de juf kletst ons (als ze wakker is want zij slaapt de hele middag als wij op onderzoek uitgaan en dan ook nog de hele avond) de oren van ons hoofd over van alles en nog wat. Hoogst vermoeiend. Ze is reuze aardig maar lichtelijk hyper naar mijn smaak.

Na de les eten we om 12.00 uur warm en in de middag hebben we een activiteit. We zijn naar een Indiaans gezin geweest waar de moeder des huizes 12 kinderen heeft gekregen. Ze wonen in een soort schuur zonder muren met één verdieping. Het hele huis is open. Het is een erg westers huis gemaakt met geld van de lodge. Er zijn hier nog een aantal stammen, verderop het oerwoud in, die op de grond slapen met een soort rieten matten als beschutting tegen de regen. Deze stammen hebben helemaal geen contact met de rest van de wereld en worden beschermd door de overheid zodat zij in alle rust in hun eigen gemeenschap kunnen leven. De familie die wij bezoeken leeft van vruchten en de kippen die overal in en rond het huis scharrelen.We krijgen hun zelfgemaakte welkomsdrank van de wortels van de Yuca aangeboden, heerlijk.

Het voelt alsof ik in de tijd terugga,weer een jaar of 10 ben en op kamp de geheimen van het bos ontdek, alleen is dit veel spannender. We eten onze zelf gevangen pyranhas gefrituurd bij het avondeten. Onze gids kent de beste plekjes zodat we er 13 vangen in nog geen 1 ½ uur. Coosje is de eerste die beet heeft (beginnersgeluk want ze heeft nog nooit gevist) en schrikt daar zo van dat we bijna met kano en al omslaan. Maar daarna wordt het een wedstrijd wie er het meest vangt. Helaas verlies ik er een paar bij het ophalen van de hengel, bestaand uit een stok met een draad eraan. We eten mieren die naar limoen smaken, zien reuzeslakken en ontdekken het oerwoud met al zijn wonderen. Op het eerste gezicht lijkt alles groen maar er is een keur aan verschillende soorten fel gekleurde bloemen, paddenstoelen en vogels. We leren welke planten, slangen en mieren giftig zijn en welke bladeren, paddenstoelen en wortels als tegengif worden gebruikt. We zien wurglianen, wandelende bomen en palmen die zich met hun wortels verplaatsen. Er is ook een boom met stekels, daar werden in vroegere tijden criminelen aan vast gebonden zodat de stekels door hun lijf groeiden. Weglibberen verder tussen de enorme regenbuien het oerwoud door en blijven ons verbazen.

Het is hier een oase van rust, de insekten zingen je ´s avonds in slaap en de apen en papagaaien wekken je in de morgen. Bij het licht van de nieuwe maan gaan we ´s avonds op zoek naar kaaimannen. Sommigen zijn langer dan2 meter en je herkent ze in het donker aan hun rode ogen. Helaas schijnt de maan te fel dus ze laten zich niet zien maar we zijn verrast door de vuurvliegjes. De larven liggen als kerstverlichting te stralen in de laguna en de gids vaart ons in het pikkedonker terug naar de lodge, zonder één aarzeling.

Op de laatste nachtwandeling gluren we in het hol van een enorme tarantula die nog groter is dan een grote mannenhand, zien een boomboa die vogels eet (gelukkig was dit een jong dus niet zo groot), een enorme sprinkhaan nog groter dan mijn hand die eieren aan het leggen was en vreemd gekleurde kikkers. We leren snel en vinden niets meer eng met zo´n ervaren gids zolang we ons houden aan zijn wijze woorden “overal afblijven”. Dat zegt hij niet voor niets want hij heeft zelf 2 vrienden verloren aan de beet van een giftige slang. We schijnen er met onze zaklantaarns lustig op los en vinden nu ook zelf beestjes die we drie dagen geleden, ook na drie keer kijken, nog niet konden zien.

Jammer dat het weer voorbij is, ik vond deze ervaringen heel bijzonder en raad iedereen aan om in deze lodge te onthaasten én je komt van je eventuele spinnenfobie af.