San Cristóbal is het eerste eiland van de Galapagos waar Darwin voet aan wal zette. Zijn standbeeld kan je vanuit de zee boven de rotsen uit zien torenen. Vanaf het dakterras van ons hostel kijk je uit over zee. Het is een vreemd dorpje. De haven is prachtig bestraat en er is een fontein waarin ze alle eilanden hebben nagemaakt. Op allerlei plaatsen maken zij nu de straten mooi, maar de huizen zijn voor het grootste gedeelte maar half afgebouwd. Soms alleen de begane grond waarin een winkeltje is gemaakt en de rest bestaat alleen nog uit betonpalen.

De zeeleeuwen lijken inderdaad het dorpje in bezit te hebben genomen. Ze liggen werkelijk overal. Op de banken van de boulevard, op de trappen van de haven, op het strand in enorme getalen en zelfs in de glijbaan. Ze maken hele vreemde geluiden en stinken behoorlijk. En wee je gebeente als je ook op de bank wilt zitten (die liggen namelijk lekker in de schaduw) want dan kijken ze je erg arrogant aan met een blik van “Opzouten jij!” . Gelukkig waarschuwen ze wel met een soort geknor anders was ik vast een paar vingers kwijtgeraakt. Dit gedeelte van het eiland wordt daarom ook Isla Lobos genoemd, de afkorting van Lobos Marinos. Als we gaan snorkelen zwemmen ze in groepjes met je mee. Doe vooral je handen op je rug want je vingers zijnzeer gewild speelgoed. Moeders met jongen dartelen om je heen maar ik voel me niet echt op m´n gemak als ze met z´n vijfen op je af komen. Sommigen zijn enorm.

Vanuit het water moeten we in een rubberboot klimmen, een kunst op zich . Er is een dikke jongeman die door vier opvarenden naar binnen gehesen moet worden en vervolgens als een duikelaartje met een koprol de boot in rolt. Nou dan doen wij het toch een stuk eleganter ook al gaat het wat moeizamer dan bij de jonge vrouwen.

Afijn, we trekken verder met de boot naar Leon Dormido. Deze rotsformatie in de oceaan is het thuis van vele vogels zoals de Nasca boobie (gemaskerde JanvanGent). Na een rondje om de rotspartij gaan we snorkelen in het kanaaltje tussen de beide rotsen. In deze diepe wateren komen we 5 Galapagos haaien van zeker 2.50 meter tegen. Ik schrok me werkelijk te pletter. Verderop waren er nog meer haaien die een stuk dieper onder ons door zwommen dus hoe groot die waren was moeilijk in te schatten, misschien waren dat de hamerhaaien en witte haaien die hier volop schijnenvoor te komen. Ook hier zien we weer een zeeschildpad en een enorme rog. De rotsformatie ligt eigenlijk maar een heel klein stukje boven het water, het grootste gedeelte zit onder water en is begroeid met allerlei soorten plantjes en koraal in vele kleuren. De vissen eten ervan en het zit vol met zee-egels en andere bijzondere diertjes.

We lunchen op het strandje Mangecito waar ook flamingo´s zijn en waar op de rotsen hordes rode en zwarte krabben lopen. Het is een onbewoond eilandje met strand zo hel wit dat hetpijn aan je ogen doet en waar de zee knalblauw is. Als ik thuis ben en ik zie de bounty-reclame dan zal ik me vast weer op dit eilandje wanen.

We varen terug naar de haven van Puerto Baquerizo Morena en morgen trekken we weer verder. The wild life van de Galapagos is realy amazing!