Op 7 mei om 4.30 gaat de wake up call. Na een heerlijk ontbijt vertrekken we met de taxi naar het vliegveld waar we natuurlijk in de verkeerder rij stonden.Na dik een half uur waren we aan de beurt en toen bleek dat we eerst voor $ 10,- een ticket moesten kopen, waarvoor is me nog steeds een raadsel. Afijn daarna weer in de rij en een half uur later hadden we onze bagage afgeleverd en zaten we bij gate A3 te wachten op het vliegtuig dat uiteindelijk met drie kwartier vertraging via Guayaquil naar de Galapagos vertrok. Daar aangekomen moesten we eerst weer $ 100,- entrée betalen voor het nationale park, want de Galapagos staan op de Wereld Erfgoedlijst. We werden opgepikt door Juan (weer een beroemdheid?) en naar de haven van Santa Cruz gebracht. Met de boot van 14.00 uur vertrokken we naar Isla Isabela, het mooiste eiland van de Galapagos en ook het meest rustige. Grappig zijn hier de watertaxi´s die je vanaf de haven naar de snelle boten brengen. De taxi´s worden volgeladen met passagiers en bagage. Als je niet oppast en je hangt teveel met z´n allen naar één kant dan heb je ook nog de kans om om te slaan. We stappen over op de snelle boot waar ongeveer 20 mensen per keer in kunnen en die 2x per dag naar Isabela varen. Deze boten hebben 3x 200 pk aan motoren achter zich hangen dus je snapt we vliegen over het water en doen er toch ruim 2 ½ uur over. In de baai van Isabela stap je weer in een watertaxi hopende dat je bagage niet overboard kukelt. Aangekomen in El Puerto betaal je wederom $ 10,- voor iets wat niet geheel helder is. Je bagage wordt uitgebreid onderzocht op etenswaren want die mag je niet meenemen omdat men bang is dat hierdoor het ecosystem op de eilanden in de war wordt gebracht. Nog even van de zonsondergang genieten (het is hier weer een uur vroeger dan op het vaste land en het wordt al om 18.00 uur donker) pelikanen spotten en dan gaat het licht weer uit. Ik ben zelfs te moe om mijn tanden te poetsen.

De volgende dag alweer om 7.00 uur aan het ontbijt want we worden om half 8 opgehaald voor een wandeling naar de vulkanen. We genieten van al het verse fruit zoals ananas, meloen, papaya en platanos (bananen) en staan stipt op tijd klaar om opgehaald te worden. Helaas, al wat er kwam niemand. Iemand was vergeten ons te vertellen dat we ergens in een restaurant moesten verzamelen voor de taxibus. De baas van het hostel gaat druk aan het bellen en ja hoor, drie kwartier later worden we opgehaald door een jeep die in een rotvaart de berg op sjeest want " we had to catch the group". Nou daar was de bustocht naar Otavalo niets bij, ook al waren er hier geen ravijnen. We snoerden ons in de gordels (die we vervolgens nooit meerlos kregen zonder hulp) en met ons hart in de keel zagen we het landschap voorbij vliegen, al slippend de bochten door. Bij het startpunt stond gelukkig een van de 2 gidsen op ons te wachten samen met nog een jonge man die blijkbaar ook wat later was.

Afijn om bij de groep te komen moesten we dus voordurend Vamos, rapido! Dus je snapt het al, wij waren net bekomen van de rit of de gids was al in geen velden of wegen meer te bekennen. Wij op onze korte pootjes als een haas achter de gids en de jongen aan en hadden zo nauwelijks de tijd om om ons heen te kijken. In de verte zagen we de groep lopen, maar het bleek elke keer dat de afstand veel verder was dan het leek. Gelukkig kregen we hier en daar toch wat uitleg over het gebied en de vulkaan was echt indrukwekkend. De krater van Sierra Negra is bijna 10 kilometer in doorsnede en is daarmee de op één na grootste krater ter wereld. Daarna zijn we doorgelopen naar Chico die voor het laatst is uitgebarsten in 2005 en een wijds uitzicht geeft op het eiland. Uiteindelijk hebben we daar de groep ingehaald die al een half uur had uitgerust. De hele tocht duurde 6 uur waarvan we de verloren drie kwartier moesten inhalen. Nou dat lukte maar moeizaam en op het laatste kon die hele tocht wat mij betreft de boom in. Maar als je dan weer in de bus terug zit en de foto´s bekijkt dan was het tochhelemaal de moeite waard.

In de middag zijn we de onderwaterwereld van Tintoreas al snorkelend gaan verkennen.Dan gaat er echt een hele nieuwe wereld voor je open. We zwommen met enorme zeeschildpadden, een rog van zeker een meter breed, allerlei vissen in de meest mooie kleuren waarvan er éénnet leek te glimlachen met zijn parelwitte tandjes. Vissen, die je ook in de film finding Nemo ziet, flitsen je in hele scholen voorbij en de zeeleeuwen kijken je met grote ogen aan. Die willen alleen maar spelen. Ze zijn razend snel en ik vond ze best eng als ze in vliegende vaart naar je toe zwemmen en op het laatste moment voorbij flitsen. Jammer dat we geen onderwatercamera hebben om alles te vereeuwigen.