Op zaterdag is de dierenmarkt 's morgens van 6 - 10 uur. De indianen komen met varkens, koeien, geiten en kippen en het is er een drukte van jewelste. De kippen worden aan hun poten gedragen en het krijsen van de varkens is niet van de lucht. Er is zelfs en man met een kalf in een draagdoek. Iedereen eetbij de eettentjes die er te kust en te keur zijn. Je ziet hele gebraden varkens liggen met een appel in hun bek die van achteren naar voren worden leeggegeten. Veel op de markt wordt met de handen gedaan, zoals het leegscheppen van het gebraden varken, het opscheppen en het eten. Voor bijna alles vragen de dagjes-verkopers een dollar, of het nu kammetjes, rubberen handschoenen of gevlochten armbandjes zijn.

Ik heb 1 oude man in een rolstoel gezien. Volgens mij is dit nog erger dan in een hotsende taxi rijden en ik vraag me af hoe vaak deze stoel omkiepert met alle gaten in en obstakels op de weg.

Otavalo is beroemd om haar enorme zaterdagmarkt op de Plaza del Ponches. Traditioneel geklede Indigenas verkopen hun zelfgemaakte kleden, shawls, poncho's, truien, sieraden, tassen en nog veel meer. Alle mannen en vrouwen hebben prachtig zwart haar die zij in een vlecht op de rug dragen. De vlechten van de vrouwen zijn vaak omwonden met gekleurde linten. De bloeses van de vrouwen zijn wit en helemaal geborduurd en ze dragen lange zwarte of donkerblauwe rokken met shawls en met de hand geweven centuren. Ookdragen ze allemaal hoeden tegen de zon ende oudere vrouwen hebben kunstig gevouwen lappen op hun hoofd. De kinderen worden op de rug gedragen in een draagdoek waar alleen hun voetjes uitsteken. De Indigenas krijgen al heel jong kinderen, soms al op hun 12e en vaak ook een groot aantal. De oude mensen werken hier zolang ze kunnen lopen en ze zijn zo klein. Zelfs met mijn 1.59 meter ben ik een reus want sommigen mensjes komen niet eens tot mijn schouder.

Wonderlijk is dat het zo rustig is op de markt, ook al is het er druk. Er wordt niet geschreeuwd, gescholden of geduwd. Alles gaat heel kalm en als je nee zegt wordt er niet aangedrongen. Wel is het van belang om de kunst van het afdingen te verstaan. De gevraagde prijs ding je af naar ongeveer 40% en als je na enig heen en weer bieden eindigt op 70% van het oorspronkelijke bedrag dan heb je een goede deal gesloten. Ik heb nu al een hoed met geweven lint er omheen, twee armbanden en een broek (zo eentje met het kruis op je knieen). Helaas kan ik niet meer meenemen want anders gingen er zeker een paar wandkleden mee naar huis en Alpaca shawls. Alpaca is de zachtste wol die er is, je moet het gevoeld hebben om het te geloven.

De groente-, vlees-, en vismarkt is deels overdekt. Het is hier heel gewoon dat jeeen tafel met alleen maar kippenkoppen of kippenvoeten ziet. Geen idee wat ze daar mee doen. Het vlees hangt aan haken en wordt bevoeld net als fruit. Verder zijn hier de wereld aan verschillende soorten bonen en peulen die door de hele familie gedopt worden. Een lekkernij zijn de witte bonen met geroosterde mais, uien, koriander en limoen. Je koopt het in een klein plastik zakje en krijgt er ook nog een lepeltje bij. En dan niet te vergeten de verschillende producten van de cocaplant. Coca wordt verkocht als thee, tinctuur, snoepjes en de bladeren zelf natuurlijk om op te kauwen. Het schijnt rustgevend en niet verslavend te zijn beweert de meneer die ons in zijn netten heeft gestrikt.Dus dat gaan we vanavond uitproberen want onze slaapthee is op.