Ja, ja, het is niet te geloven maar hablamos un poco de Español. Sinds maandag gaan we naar Escuela de Superior om te trachten ons enigszins verstaanbaar te maken. De eerste les is nog wel te doen. Een heleboel woorden die we thuis geleerd hebbenkomen weer boven drijven, maar twee uur later begint mijn harde schijf alweer aardig vol te raken. Slechts met een pauze van 10 minuten stomen we in vier uur door de stof heen. Deze hoeveelheid informatie vormt zich in mijn hersenpan tot een brei die steeds dikker wordt. Misschien dat ik er een honderdste van kan onthouden. Natuurlijk wordt er op school alleen maar Spaans gesproken, ook tijdens de break. Een Amerikaanse dame die al een week les heeft gehad vertelt waar ze vandaan komt en wat ze zoal gedaan heeft. Maar ook al doe ik nog zo mijn best, Spaansdat wordt gesproken door een Amerikaanse is niet om aan te horen en al helemaal niet, ook niet een beetje, te begrijpen. Maar ja, dat zullen ze van ons ook wel zeggen

De volgende dag zijn de werkwoorden aan de beurt en natuurlijk weer nieuwe woorden.Ik krijg de indruk dat Nederlands toch een stuk makkelijker is want bij ons heeft een woord meerdere betekenissen, terwijl hier elke betekenis een woord lijkt te hebben.

Op woensdag gaan we de markt op om fruit te kopen. Het aantal verschillende soorten is enorm. Zo leren we niet alleen de namen maar ook hoeveel het kost en dat is maar goed ook want we komen er achter dat we eerder veel te veel hadden betaald (ook al is het een schijntje van wat het in Nederland kost). Vervolgens mogen we alle soorten proeven en moeten we vertellen hoe het smaakt, wat de vorm is, welke consistentie het heeft en wat voor soort schil het is. Nadat we de boel heerlijk opgesmikkeld hebben vertelt de teacher dat er in het meeste fruit wormpjes zitten. Ze plukt er eentje uit een vrucht die we net gegeten hebben. Het klasje kijkt haar en elkaar vol afgrijzen aan. Nog een wonder dat niet iedereen gelijk naar de wc rent. Het is maar goed dat we dat niet tevoren wisten anders was het niets geworden met deze les. Maar ach, twee dagen later loop ik nog even vrolijk rond dus die wormen zijn zonder schade te maken vast alweer in de toilet beland.

Op donderdag besluit ik om schone handoeken te vragen aan de baas van het hostel. Zijn zoon zit achter de receptie en (naar mijn idee in behoorlijk Spaans) vraag ik ¡queriamos los toallas nuevos por favor?. Hij kijkt me glazig aan en vraagt ¡Que?. Ik weet toch zeker dat ik het goed heb opgezocht dus stel ik de vraag nog maar eens, mijn tong brekent over "toallas". Vervolgens zegt hij stralend: Ah, you mean towels?!. Si, gracias knik ik, me afvragend hoe het dan uitgesproken had moeten worden. Gelukkig hebben we nog 10 weken om te oefenen.

Vandaag was de laatste les. Na twee uur onregelmatige werkwoorden zijn we gezamenlijk gaan koken " Ceviche de camaron y de pescado" een soort soep met garnalen, vis en tomaten met daarbij gefrituurde banaan. Gelukkig zaten hier behalve de vis geen enge beesten in.