Wonderlijk om nu alles met het openbaar vervoer te doen. Het begon al bij Duivendrecht waar de conducteur ons 2 keuzes gaf: of 35 euro boete en een nieuw kaartje kopen of uitstappen en zelf een nieuw kaartje halen. En dat alles omdat we met korting vóór 9 uur al in de trein zaten. Afijn, we waren niet de enige want 2 dames van dezelfde leeftijd moesten er ook uit die met een berg koffers op weg waren naar Berlijn.

De incheck en vlucht verliepen prima al had ik vierkante ogen van alle films die ik gezien heb. De prachtige films Amour en Jagten en na al deze droefheid the hangover. Tijdens de 4e film ben ik in slaap gevallen dus die ben ik vergeten. Aangekomen in Quito zouden we opgehaald worden door de taxichauffeur van de taalschool. Maar ook al stonden er bosjes mannen met een bordje, ons gele bordje Linqua School was nergens te bekennen. Bereik met onze telefoon hadden we niet dus het enige dat restte was een man aanspreken wiens gasten niet op kwamen dagen (later bleek dat hun bagage niet was aangekomen). Alle telefoon-nummers (die we gelukkig hadden uitgeprint) werden gebeld en de laatste was raak. De school had vergeten te melden dat we opgehaald moesten worden, maar 'wees gerust', hij zou er aan komen.Twee uur later ( we begonnen al lichtelijk gestrest te raken) werden we opgehaald en in een onooglijke auto vol deuken en butsen gingen we op weg. Het bleek dat het vliegveld pas verplaatst was. Eerst lag het in de stad,maar nadat er een vliegtuig de stad in was gevlogen en er een hoop doden waren gevallen werd het vliegveld verhuisd.

Vrijdag is de drukste dag en de driebaansweg gaat over naar een éénbaans voor een brug die ook nieuw was omdat de vorige was weggespoeld. Onderweg kwamen we 2 dode honden tegen en als je geen last hebt van wagenziekte dan krijg je het vanzelf. De ramen open zetten helpt hier niet tegen want in de file adem je de zwarte rookpluimen van de bussen in. Al zigzaggend probeerde onze chauffeur zo snel mogelijk vooruit te komen, maar ja, hij was niet de enige die dat probeerde. Afijn in Quito aangekomen stapten we over op de bus naar Otavalo, ongeveer 100 km verderop op zo´n 2500 mtr. hoogte. Gelukkig hebben we niet gezien waar we langsreden anders hadden we beslist een hartverzakking opgelopen. De ravijnen zijn hier erg diep en er is vaak geen vangrail langs de weg. Verder was het vast erg steil want ik hoorde alleen maar de remmen piepen als ik even wakker schoot. Om 23.00 uur kwamen we veilig op het eindstation aan waar we werden opgehaald door Dante, de zoon van de Hostel eigenaar.

Op zaterdag zijn we naar San Pablo gegaan. De bussen werken hier net zoals de taxi´s bij ons. Ze staan in de rij om hun vrachtje op te halen en voor 20 minuten rijden ben je $0,25 kwijt. Voor deze korte stukjes hoef je geen kaartje te kopen, er wordt gewoon regelmatig geld opgehaald om de 3 haltes.De pinups naast de christusafbeeldingen die in elke locale bus te vinden is en is je kind moe, ach dan gaat hij toch lekker liggen.