5, 6 en 7 juni

Met de bus trekken we verder naar Puno. Uren rijden in het eindeloze berglandschap. De bus zat vol, maar onderweg komen we een bus met pech tegen. Alle passagiers stappen bij ons in zodat we als haringen in een ton de reis voortzetten. Je went echt aan alles, ook aan een volgepakte bus waar iedereen een keur aan luchtjes uitwasemd.

We kunnen in Puno nog mooi even handschoenen kopen, een trui en kadootjes voor ons gastgezin waar we de volgende dag gaan overnachten en een heerlijke pizza eten voordat we ons nieuwe avontuur op het Titicaca meer beginnen.

De volgende dag trekken we met een boot naar naar de drijvende eilanden Uros. Deze eilandjes zijn gemaakt van riet dat in het meer groeit. Er zijn ongeveer 70 van deze eilandjes waar kleine families wonen. Alles is van riet, het eilandje zelf (het golft als je er op loopt), hun huisjes en hun boten. In vroeger tijden zijn mensen dit meer opgetrokken om te ontsnappen aan de toenmalig heersers en deze traditie is voortgezet. Het is wonderlijk hoe deze mensen leven. We maken een tochtje in hun boot en krijgen uitleg over het leven van deze mensen.

Daarna varen we verder naar het eiland Amantani. Hier krijgen we een gastgezin toegewezen. Onze gastvrouw haalt ons op. ze ziet er prachtig uit in haar traditionele klederdracht. Gelukkig loopt zij langzaam want we zitten ook hier op grote hoogte (het meer zelf ligt op 3810 meter en is het hoogste meer ter wereld), en ondertussen breit zij met mini naaldjes al wandelend een muts. De families op dit eiland leven van hun eigen verbouwde groenten en aardappelen en van toeristen die bij hen de nacht doorbrengen. Ze eten alleen bij zeer bijzondere gelegenheden vlees of vis. We lunchen met 3 verschillende soorten aardappels en wortelen met een soort pannekoekje erbij. We krijgen een muts aangeboden omdat het hier erg koud is en al de hele dag bewolkt. Daarna worden we teruggebracht naar de verzamelplaats van waaruit we een wandeling maken naar het hoogste punt van het eiland. Hier is een heilige tempel die we helaas niet kunnen bezichtigen en zien we de zon onder gaan. ´s Avonds eten we weer bij ons gastgezin, rijst met bonen. Dit gezin heeft 3 kinderen, het huis is heel klein, we kunnen net in de woonkamer/keuken en we horen dat de familie elke dag om 5 uur opstaat om verderop in het dorp water te halen (niemand heeft stromend water). De man werkt op het land en hier gaat niets machinaal. Het lijkt of we in de vorige eeuw beland zijn. Het land wordt met een troffel bewerkt en alles gaat met de hand. Het werk op het land wordt zowel door de mannen als de vrouwen gedaan. De afwas wordt op de grond in de kamer gedaan met koud water, je wast je in een teiltje (er is geen douche) er is geen verwarming en de toilet spoel je door met water uit een emmer. Deze mensen hebben naar onze maatstaven niets. Ze staan vroeg op, zijn de hele dag aan het werken op het land of rond het huis en liggen om 8 uur ´s avonds in bed. 1x per jaar gaan zij naar Puno om kleren te kopen. Ze wonen op de 1ste verdieping (op de begane grond is de toilet en allemaal oude troep) op een soort vide waar geen reling is. Hun kinderen (2 kleintjes van 2 en 4 jaar) lopen daar rond en zouden zo naar beneden kunnen vallen, doodeng. ´s Avonds zou er nog een feest zijn maar we zijn bekaf dus liggen we ook om 8 uur in bed. Met onze muts op, handschoenen, truien en wollen onderbroek aan.

De volgende dag gaan we naar het eiland Taquile. Op dit eiland wonen ongeveer 2000 mensen in 6 communitys. Ook dit eiland heeft een heilige plaats op de top. Volgens oud gebruik lopen wij 3x om deze plaats heen en doen een wens. We krijgen uitleg over de tradities en the way of live. Er is hier geen overheid die zich met de mensen bemoeit. Elke zaterdag komen de community oudsten bij elkaar en worden de eventuele problemen besproken en wordt er gezamenlijk naar een oplossing gezocht. Deze dorpsoudsten bemiddelen ook bij huwlijksproblemen en andere zaken die hulp behoeven. Je herkent de dorpsoudsten aan hun bontgekleurde mutsen met daar bovenop een hoed.

Morgen gaan we vanuit Cobacabana naar Isla del Sol, ook een eiland in het Titicacameer maar dan in Bolivia.